Een mooie rooie auto

     ‘Wat is verhoezen toch verschrikkelk rötwaark!’ zucht Pieter as e met de zoveulste volle verhoesdeus naor aachter lop. Nog dree week en dan geit e over naor een anleunwoning bij het bejaordenhoes. Nou Jantje oet de tied kommen is, vindt ’t hoes te groot veur hum allén.
Op de deel van zien kleine boerderij staot dree staopels deuzen; een grote staopel met spul veur de kringloop, een wat kleinere met good, waor zien beide wichter nog naor kieken moet en in een klein hookie staot een paor deuzen met spul dat e met hebben wil naor zien neie stee. Hij zet de deus, die e net inpakt hef, bij het kringloopspul.
‘Wees maor niet bang, jij gaot niet naor de kringloop heur, en de wichter hebt over joe niks te zeggen. Jij gaot met mij met!’ Hij klopt in het veurbijgaon even geruststellend op het dak van zien auto.
‘Kom Pieter, nog één deus vandaog. Mörgen is der weer een dag!’ prat e humzölf mood in. In de woonkaomer pakt e een neie deus en voldt hum in mekaor. Zien vitrinekassie is nou an de beurt. Hierin steit zien verzaomeling van een dikke vieftig Dinky Toys en aander miniatuur auto’s. Hij pakt ze stuk veur stuk in keukenpapier en lèegt ze in de deus. Bij een knalrooie Opel Manta holdt zien handen stil. Hij is slim wies met alle autogies, maor dit is zien favoriet en dat hef een dubbele laoding.

     As kind was e al gek op auto’s. Hij speulde alle daogen met zien Dinky Toys. Hij har al een heule verzaomeling toen e veur zien tiende verjaordag van oom Jans die glanzend rooie miniatuur Opel Manta kreeg. Wat was e daor wies met! Dat was zien allermooiste! Vanaof die dag dreumde Pieter maor van één ding: as hij laoter een auto kreeg, mus dat een rooie Opel Manta wezen. Een aander wol e niet, nooit.
     Bij hum thoes hadden ze gien auto. Zie hadden op heur boerenspullegie allén een trekker en allemaol een fiets. As ze ies wat wieder vort mussen, gungen ze gewoon met de trekker. Hij leerde daorop rieden van zien pap en heul zunder aander lessen zien trekkerriebewies met gemak in één maol. Dat scheelde mooi wat centen, zo daachten zien aol lu.
     Laoter, toen Jantje en hij net trouwd waren en der vlot aachter mekaor dree kinder kwamen, was der gien geld veur rielessen, laot staon veur een auto. Dat was ok gien probleem. Jantje en hij kunden in de buurt alles op de fiets doon en der ree ok altied nog een bus as ze een keer naor Stad mussen.
     Het veraanderde allemaol toen zien pa en moe oet de tied kwamen en bleek dat der good spaord was. En, laow eerlijk wezen, wat centen om handen mak alles makkelker. Juust in die tied wör de aoldste, zeun Bert, achttien. Pieter en Jantje hadden onneerd dat, nou dat makkelk kun, hij rielessen kreeg veur zien verjaordag. Bert haolde al vlot zien riebewies maor toen was der nog gien auto. Nao lang rizzelveren, Jantje vun ’t nog niet zo neudig, gung Pieter met Bert naor de plaotselijke garage. Daor hebt ze keken naor verscheiden tweedehaands waogens. Bert wees nog wel een paor auto’s an die e mooi vun, maor veur zien pap was ja allang dudelijk wat het worden mus. De garageholder zee nog dat dat model al jaoren niet meer maokt wör, maor Pieter wol niet van een aander weten. Ze mussen maor zeuken tot ze één hadden.
     Nao een paor maond kreeg e bericht, der was één vonden! De waogen mus nog wel wat opknapt worden. Een paor deukies deroet, wat bijspuiten, veer neie banden, een extra grote beurt en eindelijk kunden ze op een mooie dag de auto ophaolen.
     De manlu gungen geliek een èendtie toeren om te kieken ho e ree. Bert stapte aachter ’t stuur en Pieter zat der glundernd naost.
‘Veurzichtig, hier hej gien veurrang!’
‘Kiek oet heur, daor komp een fietser an!’
‘Mij dunkt daj een beetie minder dicht laangs de bomen moet!’
‘Je riedt nou wel wat te haard, heur!’ Pieter bemuide zich veul te veul met het rieden van Bert.
‘Jahaa, nou weet ik ’t wel. Ik heb mien riebewies heur!’ Die wör der wat franterig van, maor leut toch het gaspedaol wat vieren. Hij begreep ok wel dat zien pap zo dee omdat e slim wies was met zien allereerste eigen auto.

     Het kostte Pieter eerst muite om Bert allén met de auto op pad te laoten gaon, maor staodigan wör dat wat makkelker. Hij zaag dat zien zeun good ree. Hij zette de waogen aaid netties op de deel en dizze kreeg ok regelmaotig een poetsbeurt. En ok zeker niet onbelangriek, der kwamen gien boetes in de bus.
Hij mus wel even sloeken, maor zee toch ‘ja’ toen Bert hum vreug of e de auto met much hebben as e met de jongens een week op vekaansie gung naor een camping op de Veluwe.
 ‘Veurzichtig rieden!’
‘ Niet stoer doon met mekaor!’
‘Allemaol heul weerom!’
Intied Pieter allemaol goeie raod an ’t geven was, pakten Bert en zien vriend Jos de auto in. Het kleine tentie kwam op de aachterbaank en daor bovenop het aander spul. Jantje stopte Bert stiekem nog vieftig gulden in de handen.
‘Psst… veur een tank benzine of wat aans. Veul plezeer met mekaor!’
Toen de aander jongens der an kwamen rieden, zaten Bert en Jos in de auto, klaor veur vertrek. Nog een keer zwaaien en daor gungen de beide auto’s. Pieter keek ze met een zwaor haart nao. Daor gung zien mooie Opel Manta, zunder hum. Een heule week kun e niet even in de schuur kieken of met zien haand over de motorkap strieken. Dat kunden wel ies zeuven lange daogen worden.
     Maor… het leup aans, heul aans. Twee uur naodat de jongens vertrokken waren, kwam een politieauto het aarf op. Twee agenten kwamen vertellen dat de jongens vlakbij Zwolle een ernstig ongeluk had hadden. Bij een auto veur heur was de caravan lösschoten. Bert har die niet meer ontwieken kund. Hij was der vol in reden, toen met caravan en al naost de weg kommen, waor e tweemaol over de kop slaogen was.  Bert en Jos waren op slag dood wèest en van de auto was heulemaol niks meer over.

Pieter poetst de Opel Manta in zien haand nog even op met de mouw van zien vest veurdat e die ok in papier wikkelt en bij de aandern in de deus lèegt. Dan veegt e met zien rooie buusdook over zien ogen en snöt zien neus derin. In dat ene kleine autogie zit een baarg an verdreet en toch is e der zo hartstikke wies met.
     Hij har ooit zèegd dat e nooit weer een auto hebben wol, want zu’n mooie as e har, was naargens meer te koop. Maor zèeg nooit ‘nooit’, want der steit sinds een maond toch weer een auto op de deel. Zien wichter namen guster een sticker veur hum met: > I ❤️ Opel Manta <. Die plakt e nou aachter op zien neie auto, zien mooie, rooie Opel Rocks-e.
Hij past nog net naost de 45 km-sticker.